Stiekeme eetbuien als je alleen bent. Waarom doen we dat eigenlijk?

Foto-header-verkleint-2
Gratis online training.
Stop met lijnen en eetbuien,
start met leven!

Zet de eerste stap in het doorbreken van je eetbuien.

Stiekeme eetbuien als je alleen bent.

Waarom doen we dat eigenlijk?

 

Stiekeme eetbuien. Het is één van de grootste bronnen van frustratie van de mensen die ik begeleid (en van mezelf vroeger). Je bent alleen thuis en je loopt heen en weer van de bank naar de koelkast. Je zit een moment alleen in de auto en eet een hele zak M&M’s leeg. Je weet dat je partner morgen de deur uit is en het enige wat je denkt is: “Dit is mijn kans om te eten!”

Het rare aan stiekeme eetbuien is dat je er vooraf soms heel erg naar uit kunt kijken. Soms kun je vooraf al zin hebben om je er helemaal aan over te geven en te eten wat je wilt. Met voorbedachte rade. Of je hebt van die vaste momenten in de week waarop je weet dat je ongegeneerd kunt eten.

Maar achteraf voelt het wel even anders. Meestal voel je je schuldig, heb je spijt, schaam je je voor wat je allemaal hebt gegeten en kun je van jezelf walgen. Je wéét van te voren hoe je je achteraf voelt, maar toch kun je er naar uitkijken. Of het zelfs inplannen van tevoren. Daarom is het soms ook zo raar en verwarrend, daarom voelt het zo ongrijpbaar.

Je weet hoe het achteraf voelt, toch kun je het niet laten

 

Zo ervaarde ik mijn stiekeme eetbuien ook. Als ik heel eerlijk was, wist ik heus wel dat ik achteraf van mezelf zou walgen en dat ik wéér spijt zou hebben. Maar voorafgaand aan de eetbui kon ik heel goed doen alsof dat niet bestond. Ik wilde op dat moment gewoon eten. Ik wilde het eten in mijn mond voelen en ik wilde me erin verliezen. “Wat kan mij het ook schelen!” Soms voelde het trouwens veel dwangmatiger. Alsof het móest, alsof ik niet anders kon.

En achteraf sta je je sporen uit te wissen, als één of andere misdadiger. Of als een kind dat niet betrapt wil worden. Je verbergt de lege verpakkingen onder het afval in de prullenbak. Of in de vuilnisbak buiten op straat. Het tasje van de frietzaak gaat onderin de container in de tuin. Want niemand mag erachter komen wat jij allemaal gegeten hebt. En nu alle sporen zijn uitgewist, kun je er zelf bijna in geloven dat het niet gebeurd is. Bijna.

Waarom houd je zo vast aan stiekem eten in je uppie?

 

Het is eigenlijk vooral interessant om eens te kijken naar waarom je niet eet in het volle zicht van anderen. Waarom mag je op dat moment niet eten waar andere mensen bij zijn? Waarom mogen mensen niet weten dat je eet en wat je eet? Waarom mag jij dat niet?

Gek genoeg staat de reden waarom vaak in relatie tot je lichaam. Want vraag jezelf eens af:

Mag jij een zak M&M’s eten met het lichaam dat je nu hebt?
Is het oké om, met het lichaam dat je nú hebt, een reep chocola (of twee) te eten?
Mag jij na het eten ’s avonds nog een ijsje eten, met jouw lichaam en jouw gewicht?
En mag jij genieten van wat je eet in het lichaam dat je nu hebt?

Ik vermoed namelijk drie dingen. Dat jij óf jezelf te dik vindt, óf dat je overgewicht hebt, óf dat iemand in jouw omgeving jou te dik vindt of zou willen dat je slanker was (een partner, moeder of familielid bijvoorbeeld). Of een combinatie van deze drie.

De aanname is namelijk vaak dat mensen die te dik zijn niet zouden mogen eten. En als ze al eten, dan moet dat zo weinig mogelijk zijn en zo gezond en licht mogelijk zijn. Dat is wat onze cultuur ons vertelt over overgewicht. Dat is wat je omgeving je kan vertellen over je lijf. Maar het is ook wat je jezelf kunt wijsmaken omdat je vindt dat je slanker zou moeten zijn: je zou je tijd moeten besteden aan gewichtsverlies! Niet aan het eten van deze zak drop! Laat staan ervan te genieten!

Maar we hebben eten nodig om te overleven. Iedereen moet eten. Jij ook. Maar als we vinden dat mensen met overgewicht, of mensen met een niet-slank-genoeg-lichaam eigenlijk niet zouden moeten eten, maar eten wel nodig hebben om te overleven, dan moet je als je eet dus eigenlijk doen alsof je niet eet. En dus ga je stiekem eten en stiekem genieten, als niemand kijkt. Dan kunnen we in ieder geval nog doen alsof het niet gebeurd is. Dan ‘telt’ het misschien zelfs niet.

“Ze moesten eens weten”

 

Je ontwikkelt een voedsel pokerface: je manier van eten in het openbaar verschilt van hoe je eet als je alleen bent. Je eet ten overstaan van andere mensen alleen wat ‘fatsoenlijk’ is voor iemand met jouw lichaam. Je slaat bijvoorbeeld het toetje over omdat je gezond wilt overkomen. Of bang bent wat andere mensen zullen denken. Je eet bijvoorbeeld weinig op een feestje omdat je beheerst over wilt komen. Om na afloop thuis een zak chips weg te eten.

Of je eet thuis onder de ogen van je partner “normaal”, om op momenten dat je alleen bent je te buiten te gaan aan al die dingen die je niet durft te eten als iemand je kan zien. Want stel je voor dat iemand denkt “Moet je haar nou zien eten”. Of dat iemand tegen je zegt “Zou je dat wel doen? Lijkt je dat nou verstandig?”. Misschien wórdt dat zelfs regelmatig tegen je gezegd.

Dat kan heel eenzaam voelen. Want stiekem eten isoleert. Het creëert een afstand tussen jou en je omgeving, tussen jou en mensen om je heen die belangrijk voor je zijn. Dat deed het bij mij althans wel. Je leeft een soort leugen. Want “mensen moesten eens weten”. Ik was ervan overtuigd dat iedereen me walgelijk zouden vinden als ze zouden weten wat ik allemaal kon eten. Ik moest dit deel van mijzelf verborgen houden.

“Morgen begin ik weer opnieuw”

 

Maar stiekem eten isoleert niet alleen, het houdt je ook vast in de cyclus van lijnen en eetbuien. Dat komt enerzijds omdat het je negatieve lichaamsbeeld versterkt; het is ongelofelijk moeilijk om niet ontzettend te balen van je lichaam na een eetbui. Het versterkt je opvatting dat jij niet mag eten met dit lichaam. En dat je dat zoveel moet verbergen voor anderen.

Anderzijds komt dat omdat een eetbui meestal weer leidt tot een nieuwe lijnpoging of eetrestricties. “Morgen ga ik weer opnieuw beginnen. Morgen ga ik het beter doen. Morgen gaat de rem er weer op”. En juist met deze voornemens slinger je jezelf weer een nieuwe lijn-binge ronde in. Hoe dat werkt, leg ik uit in deze gratis online videoserie.

Voor wie verberg jij dat je eet?

 

Waarom eet jij stiekem? Voor wie verberg jij dit vooral? Wat kun je doen om je openbare voedselpokerface los te laten? En hoe ga je om met oordelen van anderen over je lichaam of eetkeuzes? Daar zijn twee dingen voor nodig: een positieve relatie met je lichaam, en een ontspannen relatie met eten.

In mijn programma help ik je graag in dit proces, door een tijdje naast je te lopen. Ik help je om je dieetmentaliteit los te laten, de cyclus van lijnen en eetbuien te doorbreken, een ontspannen relatie met eten te ontwikkelen, en een betere relatie met je lijf te krijgen. Zodat je gedachten niet meer in zoveel in beslag genomen worden door eten en je gewicht. Want jij bent de moeite waard om dit op te lossen, in het lichaam dat je nú hebt.

Begin bijvoorbeeld bij deze gratis videoserie Stop met lijnen en eetbuien, start met leven
Of kijk eens naar mijn begeleidingsprogramma

 

Bronnen
Geneen Roth. Breaking free from emotional eating.
Evelyn Tribole en Elyse Resch. Intuitive eating.

Geen reactie's

Geef een reactie