Ik voel me dik

header2

Gratis online training.
Stop met lijnen en eetbuien,
start met leven!

Zet de eerste stap in het doorbreken van je eetbuien.

Ik voel me dik

 

Ook al hou ik nu van ieder deel van mijn lijf, ik heb nog steeds zo nu en dan een Ik-voel-me-dik moment. Ken je dat? Voor mij was het lange tijd een reden om binnen te blijven. Ik ga niet mee naar dat feest, want ik voel me dik. Ik kan die presentatie niet geven, want ik voel me dik. Ik blijf vandaag binnen, want ik voel me dik.

“Dik” is geen gevoel. Dat weet ik nu. Als ik me dik voel, weet ik dat ik meestal iets anders voel en dat het de moeite waard is om dat te onderzoeken. Onlangs had ik dat gevoel weer toen mijn vriend en ik met een bevriend stel een dagje naar het strand gingen. Die vriendin die meeging is slank.

Vroeger had ik een moord gedaan voor haar lichaam. En ging ik dagelijks de strijd aan met eten en sporten om het te bereiken. Een paar jaar geleden heb ik besloten dat ik deze strijd niet meer wil voeren. Het neemt teveel tijd in beslag en kost veel negatieve energie. Het houdt me af van de dingen die er werkelijk toe doen.

Toch was mijn eerste gedachte: “Maar zij is heel slank. En vergeleken bij haar ben ik dat niet.” Onderweg in de auto werden die gedachten steeds een graadje erger. “Zij is elegant, mooi, aantrekkelijk, ze is perfect. Jij daarentegen bent log, groot, onflatteus, drillerig, onaantrekkelijk, saai.”

Wat kun je doen op zo’n moment?

 

Als je het mij vraagt sta je op dat moment voor de keuze: blijf ik binnen of ga ik naar buiten? Ga ik proberen hier onderuit te komen (ik heb genoeg smoezen en leugens paraat uit mijn oude tijd)? Of ga ik mee om te genieten van een stranddag (ik ben gek op het strand, by the way)? Ik vroeg mezelf af welke herinnering ik hier wilde creëren.

Als ik terugdenk aan willekeurige momenten in mijn leven, dan weet ik precies hoe ik in mijn vel zat, wat ik ongeveer woog en hoe ik op dat moment at. Zo kan ik me een dagje Efteling met vrienden herinneren. Ik heb die ochtend huilend voor de kledingkast gestaan omdat ik overal ‘walgelijk dik’ in was. Ik weet ook nog dat ik die dag een frikandelbroodje heb gegeten waar ik de hele dag spijt van had. En dat ik ’s avonds bij de McDonalds tot buikpijn toe had gegeten omdat ‘het toch al een verloren dag was’.

Wat ik ook heb geleerd in die tijd is dat je nooit tevreden bent. Ook al was ik op mijn “ideale gewicht”, dan was ik weer voortdurend bang om aan te komen en mijn “perfecte lijf” weer kwijt te raken. Ik was bezig met eten, niet-eten en de weegschaal.

Mijn grootste angst was om afgewezen of bespot te worden om mijn lichaam, of dat mensen een mening hadden over mijn lijf. En ik weet dat ik daarin niet de enige ben. Die angst kan heel reëel voor je zijn, net zoals die vroeger voor mij was, en zoals hij op die stranddag ineens weer werd.

Vraag jezelf eens af: Is mijn angst reden om binnen te blijven?

 

Mijn antwoord is nee. Ik blijf niet binnen. Ik ontzeg mezelf geen ervaringen die kunnen leiden tot een fijne, ontspannen dag met vrienden en die misschien wel een prettige herinnering wordt. En wat wil ik dat er in die herinnering centraal staat? Wil ik me vooral herinneren dat ik me log voelde? Of dat ik plezier heb beleefd aan de zon en goede gesprekken met mijn lieve vrienden? Wat vind ik belangrijk?

We zijn gaan geloven dat het om ons lichaam draait. Als je iedere advertentie voor een afslankproduct of sportschool zou geloven, ga je bijna denken dat het onmogelijk is om gelukkig te zijn als je niet maat 36, een platte buik en een thigh gap hebt.

Als we deze boodschappen zouden geloven, dan denken we dat als je gewicht verliest, je er niet alleen FANTASTISCH uit zal zien, maar ook je relaties moeiteloos verlopen, je iedere dag met plezier naar je werk zal gaan en iedereen je leuk en mooi zal vinden.

Alsof alles op magische wijze op zijn plek zal vallen als je dat ene kleine deel van je leven kon veranderen: je lichaam. Dat dacht ik zelf in ieder wel. Het is niet zo gek dat we allemaal dat ideale, slanke lichaam willen en dat we willen afvallen. Het wordt ons (impliciet en expliciet) zo vaak verteld dat als we dat bereiken, ons leven perfect zal zijn.

Je ongelukkig voelen met je lichaam kent geen kledingmaat en behoort niet toe aan een bepaald cijfer op de weegschaal. Waar het om gaat is hoe je je voelt in en over je lichaam. Een vrouw die ik heb begeleid zegt hierover: “Of ik nou 80 kilo of 60 kilo woog, ik was altijd ontevreden”. Wat er toe doet is in hoeverre onzekerheid of haat voor je lichaam je leven beheerst.

Er is zoveel meer in het leven dan een ideaal lichaam hebben

 

Ik kies er iedere dag bewust voor om me actief te verzetten tegen onze dieetcultuur en me te richten op de dingen die ik wél belangrijk vind. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Maar de meeste dagen gaat het erg goed. Ik blijf in geen geval meer binnen.

Wat er toe doet is dat je lééft. Dat je jezelf niet meer voorhoudt dat je leven pas echt kan gaan beginnen als je dat ideale gewicht hebt. Want je lichaam haten legt druk op wat je eet. En daarmee ontstaat een tweede reden die jou binnen kan houden. Het maakt dat je je schuldig voelt als je je niet aan ‘de regels houdt’ en juist dat schuldgevoel leidt tot eetbuien.

Je kunt jezelf niet al hatend en afstraffend leiden naar een lichaam waarvan je denkt wél te kunnen houden. Je gaat niet meer van je lichaam en jezelf houden door je lijf te haten, jezelf af te straffen en restricties op te leggen. Je zet er je leven onnodig mee op pauze, onder de voorwaarde dat je pas recht hebt op geluk en plezier als je slanker bent.

Ieder lichaam is een goed lichaam. Dat van mijn vriendin is goed. Dat van mij is goed. We zijn anders en ook dat is goed. Dat heet lichaamsdiversiteit. Dat is normaal. Wat niet normaal is, is onze neiging om mensen en hun lichamen op een rij te zetten en met elkaar te vergelijken. Om onszelf en elkaar te beoordelen op bepaalde kenmerken van ons lichaam. En om het idee in stand te houden dat het één mooier, aantrekkelijk, beter, sexyer of meer wenselijk is dan het ander.

Als je niet meer de druk voelt om je lichaam te willen veranderen, zal ook de druk van eten afgaan en dat gaat weer enorm bijdragen aan het stoppen met eetbuien. Dat is precies waar ik je bij wil helpen: het doorbreken van de tredmolen van lijnen, eetbuien en overeten. Je lichaam minder belangrijk maken zodat je je kunt richten op wat je écht belangrijk vindt. Lees hier hoe ik je kan helpen.

Oh, en ik heb een heel fijne stranddag gehad. Eén met zon, lachen, praten, zand tussen je tenen, friet, lezen en strandtennis. Zoals een ideale stranddag voor mij moet zijn.

2 Reactie's
  • Willeke
    Geplaatst op 15:05h, 22 juni Beantwoorden

    Mooi geschreven Daniëlle!

    • Danielle Heemskerk
      Geplaatst op 11:05h, 23 juni Beantwoorden

      Dank je wel, Willeke!

Geef een reactie