Ik eet weleens chips om 11.00 ‘s ochtends

header2

Gratis online training.
Stop met lijnen en eetbuien,
start met leven!

Zet de eerste stap in het doorbreken van je eetbuien.

Ik eet weleens chips om 11.00 ‘s ochtends

 

En dat helpt me juist om geen eetbuien te hebben. Benieuwd hoe dat zit? Lees het in dit artikel. 

Ik ben thuis aan het werk. Het is 11.00. En ineens denk ik: paprikachips. Ik heb trek in paprikachips. Plotseling kan ik me maar moeilijk concentreren op de workshop die ik aan het schrijven ben. Ook weleens gehad? Grote kans, als je weleens eetbuien hebt.

“Nee, Daan. Kom op, het is ochtend. Neem dan een appel ofzo”. Ik weet dat als ik dát tegen mezelf zeg, mijn behoefte aan chips de rest van de dag alleen maar gaat toenemen en dat ik er heel de dag aan denk. Tot ik mezelf niet meer kan bedwingen.

Met als resultaat dat ik ’s avonds een hele zak chips wegschrok, plus M&M’s en nog wat restjes van gisteren. Achteraf voel ik me dan ontzettend schuldig, schaam ik me voor mijn gulzigheid en gevreet. En voel ik me ook nog eens dik.

Maar dit was vroeger. Dit gebeurt me nu niet meer. Dat komt omdat ik nu chips eet als ik er trek in heb, ook al is dat om 11.00 in de ochtend. Hoe werkt dat?

Je kunt het eten van chips (en eigenlijk ieder eetmoment) indelen in 3 fases. Voor het eten (1), tijdens het eten (2) en na het eten (3). Ik maak nu in iedere fase een bewuste keuze, waardoor ik een eetbui voorkom. En jij kunt dat ook doen. Dat gaat ongeveer zo:

Fase 1. Voorafgaand aan de chips

Voordat ik besluit om wel of geen chips te eten, vraag ik mezelf een paar dingen af. Ik begin met de vraag: Waar zou ik me mee bezig houden als ik niet aan chips zou denken?

Soms wil ik namelijk chips eten omdat ik moe ben, of stress heb.  Soms wil ik chips eten omdat ik opzie tegen een klus (administratie, opruimen, moeilijke telefoontjes).

Soms wil ik chips omdat ik boos ben, of moe. Of omdat ik vastloop in een artikel. Omdat ik het “verdiend” heb, of mezelf een beetje zielig vind.

Als één van bovenstaande het geval is, dan weet ik dat ik een ander probleem heb, en dat chips niet de oplossing is. Ik wil het omdat ik eigenlijk iets anders niet onder ogen wil komen. Chips is dan een fijne afleiding. Dan hoef ik verder even niks.

In dat geval stel ik mezelf de vraag: Waar heb ik werkelijk behoefte aan?  Wat zit er achter het verlangen naar chips? Wil ik liever even lopen met de hond, in plaats van opruimen? Wil ik even slapen? Wil ik dat mijn collega weet dat ik boos op haar ben?

Zodra je erachter bent wat je echt wilt, kun je iets doen wat jou ook echt helpt. Want paprikachips gaat dat conflict met je collega niet oplossen en het zorgt er ook niet voor dat je administratie zichzelf wegwerkt. Een praatje met je collega helpt wel, hoe lastig dat soort gesprekken ook zijn. Jezelf een uur geven om die administratie uit de weg te ruimen, dat helpt ook.

Maar weet je, soms heb ik er gewoon zin in. Mijn lichaam geeft aan dat het zin heeft in knapperige paprikachips. Ik heb behoefte aan de smaak, aan de substantie, aan het gekraak tussen mijn tanden. Verder zijn er geen andere emoties bij betrokken.

Tja, dan eet ik gewoon chips. Ook al is het nog maar 11.00.

 

Dan kan ik het daarna uit mijn hoofd zetten.

Maar ook als ik eigenlijk een andere behoefte heb, kies ik er soms voor om toch dat schaaltje chips te eten. Huh? Maar je moet emotie-eten toch juist voorkomen? Waarom doe je dat dan? Ik hoor het je bijna denken.

Omdat ik ook maar een mens ben. We kunnen nu eenmaal niet altijd heel rationeel bedenken wat “verstandig” is om te doen. En als we dat wel kunnen, lukt het ons niet altijd om daar ook naar te handelen. We zijn geen robots. We zijn menselijk en we hebben ons gedrag nu eenmaal niet altijd volledig onder controle. En dat is oké.

Soms ben je gewoon te moe, of te boos, of te gestrest om te doen wat “verstandig” is. Dan is eten gewoon even een uitlaatklep. Je hebt dat moment even nodig en het lukt je dit keer niet om te kiezen voor de oplossing die jouw echte probleem gaat oplossen. Het is wel van belang (en fijn!) om te voorkomen dat je volledig de controle verliest en zo’n eetbui hebt waarin je je niet meer bewust bent van wat of hoeveel je eet (ik had ze ook).

Fase 2. Tijdens de chips

Daarom is het cruciaal dat je tijdens het eten van de paprikachips zoveel mogelijk probeert om:

Met aandacht te eten.
Iedere hap bewust proeven, steeds één hap tegelijkertijd. Langzaam en goed kauwen. Echt proeven wat je eet.

Zonder oordeel te eten.
Je hebt gekozen om chips te eten. Heel bewust en zonder bijkomende emoties. Of met emoties, omdat je iets even niet onder ogen wilt komen. Allebei is oké. Laat de chips zijn werk doen. Of dat nu trek of troost is.

Af en toe eens in te checken in je lijf.
Vraag jezelf af: smaakt het me nog? Geniet ik er nog van? Zit ik vol? Hoe voel ik me? Heb ik nog aandacht voor wat ik eet?

Te stoppen met eten als je genoeg hebt.
Dat kan zijn omdat je geen trek meer hebt, vol zit, of als de chips niet meer voor je doet wat je wilt dat het doet.

Kortom: eet met aandacht, zonder oordeel en geniet ervan. Dat geeft eerder voldoening dan eten met schaamte en frustratie. Je zal merken dat je minder nodig hebt.

Fase 3. Na de chips

Het is verleidelijk om na die schaal chips te denken: “Had ik toch maar die appel gegeten.” Stel je voor dat je toch voor die appel was gegaan. De kans is groot dat je de rest van de ochtend was gaan ‘jagen’. Zo noem ik het als je rondspookt in de keuken en allerlei “gezonde” dingen weg eet, om maar geen chips te nemen. Maar zonder je voldaan te voelen.

Want je voelt je pas echt voldaan als je de tijd neemt om erachter te komen wat je echt wilt eten, jezelf hier onvoorwaardelijk toestemming voor te geven en het vervolgens te eten op een ontspannen manier, met aandacht.

 

Heb je ook van die momenten dat je aan niets anders kunt denken dan de chips in de keukenla?

 

Schrijf je dan in voor de gratis online training Stop met lijnen en eetbuien, start met leven.  Want het kan echt anders!

Geen reactie's

Geef een reactie