2 Tips bij emotie-eten

Foto-header-verkleint-2
Gratis online training.
Stop met lijnen en eetbuien,
start met leven!

Zet de eerste stap in het doorbreken van je eetbuien.

2 Tips bij emotie-eten

 

Het is vijf jaar geleden. Ik ben op mijn werk en heb een discussie met een collega. Hij vindt dat ik iets moet doen voor een klant, ik vind dat het niet aan mij is om te doen. Ik ben het echt heel erg met hem oneens. Maar ik durf niet stellig te zijn en uit frustratie geef ik op. Om er vanaf te zijn. Van binnen kook ik van woede maar ik haal mijn schouders op en zeg “prima, ik doe het wel”. Precies op dat moment denk ik: ik haal vanavond patat, een zak chips en een magnum. Ik ga op de bank voor de tv zitten en ik doe helemaal niks meer. Bekijk het maar!

Een eetbui is geboren. Ik heb het ingepland met voorbedachte rade en heb nu al zin in het moment dat ik me eraan over kan geven. Heel stiekem weet ik heus wel dat ik achteraf van mezelf walg, maar ik kan op dit moment heel gemakkelijk doen alsof dat niet bestaat. Wat kan mij het ook schelen!

Emotie-eten

 

Ik hoef je denk ik niet meer te vervelen met een definitie, want het verhaal hierboven zegt al genoeg, en als je jezelf tot nu toe hebt herkent in mijn blogs, dan is dit denk ik ook niet vreemd voor je. Dit is een waargebeurd verhaal en van verhalen zoals deze kan ik een boek vol krijgen. De strekking is wel duidelijk: je voelt je k*t en eten maakt alles even goed. Of op zijn minst hoef je er even niet aan te denken.

Als ik een euro had gekregen voor iedere keer dat ik tegen mezelf zei: “En nu is het afgelopen, ik ga nooit meer zoveel eten achter elkaar!” dan was ik nu stinkend rijk geweest. Het blijft jammer dat niemand dat ooit heeft aangeboden.

Eten is een manier geworden om met gevoelens en situaties om te gaan. Meestal weten we dat eigenlijk wel, maar geven we toch het eten de schuld of ons gebrek aan wilskracht en zelfbeheersing. Maar eigenlijk gaat een eetbui vanuit emotie-eten (er zijn ook ander soort eetbuien) niet om het eten. Het gaat om de emotie. Er ziet iets achter. Maar je verliezen in eetbuien is op dat moment makkelijker.

Herkenbaar?

 

Hieronder vind je twee tips. Eentje over wat je kunt doen als je een eetbui voelt aankomen. En een tip over wat je kunt doen als je toch die eetbui hebt gehad.

1. Stel jezelf vooraf de vraag: Wat zou je bezighouden als je op dit moment niet met eten bezig zou zijn?

 

Erken dat het eigenlijk niet om eten gaat en onderzoek waar het dan wel om gaat. Dat begint bij stilstaan bij wat je bezig zou houden als je nu niet aan eten zou denken. Waar zou je aan denken? Wat zou je voelen?  Dat is een eerste stap – en best een grote, ook al klinkt dat misschien niet zo. Het geeft je namelijk aanknopingspunten om te gaan zoeken naar manieren om met deze situatie, gedachte of dat gevoel om te gaan zonder hiervoor het chipsvak van de supermarkt leeg te kopen.

2. Geef achteraf een neutraal in plaats van een keihard oordeel

 

De dingen die ik tegen mezelf zei na een eetbui waren niet voor de poes. Ik durf ze hier bijna niet op te schrijven. “Stomme trut. Dikke koe. Hoe kun je zo dom zijn”. Zoiets, maar dan nog een graadje erger. Ik kon mezelf pissig in mijn buik knijpen, kwaad om al het vet dat ik er weer aan gegeten had. Met zo’n keihard oordeel bezorg je jezelf er nog een probleem bij. Je vindt niet alleen dat je niet goed met de situatie bent omgegaan, nu baal je ook nog eens van wat je hebt gegeten. Dat schuldgevoel, de spijt en die schaamte werken averechts. Je gaat er niet minder van eten, maar juist meer. Want het ondermijnt je zelfvertrouwen en je relatie met eten.

Je hebt geen puppy geschopt. Je hebt geen bejaarde bestolen. Je hebt gegeten toen je eigenlijk behoefte had aan iets anders. En het was meer dan je je nu prettig bij voelt. Punt. Dat is alles. Je hebt geen misdaad begaan. Probeer er achteraf wat meer neutraal naar te kijken.

“Ja, maar ik word er wel dik van!”

 

Ik hoor het je gewoon denken, klopt dat? Herkenbaar! Het is heel moeilijk om geen hard oordeel te hebben over je eetbui als je bang bent om aan te komen of om nooit af te vallen. Daarom is het zo belangrijk dat terwijl je werkt aan je eetbuien, je ook werkt aan hoe je over je lijf denkt. Alleen dan kun je die cyclus van lijnen en eetbuien doorbreken.

Maar mag ik dan nooit meer emotie-eten?

 

Ik heb zelf geen eetbuien meer, maar doe nog wel eens aan emotie-eten. Hoe zit dat? Emotie-eten is helemaal niet zo erg als je misschien denkt. We doen het al van jongs af aan en op allerlei plezierige manieren. Denk maar aan taart op je verjaardag, beschuit met muisjes bij een geboorte of een uitgebreide borreltafel met wijn en goede gesprekken met vrienden (ik ben daar altijd voor te porren).

Emotie-eten is een probleem als jij het idee hebt dat je niets anders doet dan eten of proberen niet te eten. Mijn klanten ervaren het als een probleem omdat ze zich machteloos, overgeleverd en verslaafd aan eten voelen. Of omdat het een dagelijkse routine geworden is die ze maar niet kunnen doorbreken (been there). Dan kost het gewoon zo ontzettend veel tijd, energie en zelfs geld.  En dan is er niks plezierigs aan.

Bel of mail me gerust als je met me wilt sparren hierover. Want ik weet ook dat je eetbuien vaak stiekem hebt en dat niemand er van weet. Het is dan heel fijn om er even met iemand over te kletsen die snapt wat er in je hoofd omgaat. Je kunt er echt vanaf komen en dat is zó de moeite waard. Want er is toch zoveel meer in het leven dan in beslag genomen worden door eten?

Geen reactie's

Geef een reactie